In november 2010 deed ik een tiendaagse meditatie cursus. Een kennismaking met een techniek die volgens de traditie terug gaat op Gautama de Boeddha. Hij plaatste meditatie als oplossing in het midden van zijn opvattingen.

Gautama leerde dat alles onherroepelijk komt en vergaat. Er is niets in deze wereld dat niet aan verandering onderhevig is: een brandende kaars, een groeiende boom, een lerende mens, een stromende rivier. Niets blijft zoals het eens was.
Hij leerde verder dat een mens de neiging heeft het eigen verdriet erger te maken dan het is. Wij verdubbelen vaak pijn, stress, verdriet, omdat we het niet rustig onder ogen durven te zien. Als we bijvoorbeeld de pijn in onze onderrug maar denken te voelen, compenseren we dat al met een andere lichaamshouding. En op den duur krijgen we daar nog weer andere klachten van.
Hij leerde verder dat we verslaafd zijn aan lichamelijke effecten. We hechten aan de lichamelijke gewaarwordingen, gevoelens die passen bij een bepaalde impuls. Zonder dat we het ons realiseren stappen we telkens weer in een geijkt patroon. Niet het middel maar het onbewuste fysieke effect is het probleem. We blijven er bewust naar streven om de onbewuste lichamelijke gewaarwording te realiseren.
We reageren altijd op een zelfde manier, worden telkens weer boos of juist verdrietig van gedrag van een ander. Ook als dat evident slecht voor ons is. Dat kun je het beste zien bij gewoontes als roken en drinken. Dat blijven we doen omdat we hechten aan de bijpassende lichamelijke gewaarwordingen.

Meditatie, observeren van lichamelijke gewaarwordingen is een oplossing, daarmee kun je dit proces van opeenstapeling van patroon-matige gedragingen doorbreken. Je observeert dat wat er op je lichaam plaats vindt. Daarbij reageer je niet op kriebel, koude, pijn, aangename of onaangename gewaarwordingen. Dat vergt veel training en daar heb je geduld en gelijkmoedigheid voor nodig jegens je tussentijdse resultaten.
Paradoxaal is het, dat omdat je nergens op hoeft te reageren, in de wetenschap dat alles komt en vergaat, dat op den duur een grote innerlijke rust tot gevolg heeft.

Ik heb het vol gehouden en ik vond het heerlijk. Het was af en toe erg zwaar, dat wel. Drie dagen alleen de natuurlijke adem door je neus en boven je mond observeren valt niet mee, dan blijven er ongewild allerlei gedachten en emoties tussendoor komen. Vooral de eerste dag had ik veel last van mijn boze kant.
Er waren ook veel hoogtepunten. Vooral toen we ons hele lichaam aan de binnen- en buitenkant gingen observeren. Euforie, ontspanning, energie en ontroering heb ik ook veel ervaren, in de lotushouding zittend op de grond.

Een absolute aanrader voor wie een grote stap wil maken in de persoonlijke ontwikkeling. Aan het einde zei iemand: “Dit is het mooiste cadeau wat ik mezelf sinds lange tijd gegeven heb.”

Voor meer informatie of voor een persoonlijk verhaal klik je verder.

Laatst vernieuwd: 20-02-2012 om 13:44