In de winkel kost het 16 euro. Waarom doet Rob de Best dat? Waarom speelt de man voor Sinterklaas? Dat wordt mij niet duidelijk tijdens de bijeenkomst zelf. Hij spreekt wel zijn bewondering uit voor mensen die niet uurtje-factuurtje werken, maar een donatie systeem hanteren of achteraf laten betalen wat ze hun dienst waard vonden.
Toen ik het boek uit de doos nam, had ik daar toch een vreemd gevoel bij, alsof ik iets deed wat niet hoort. Later kwam de rationalisatie. Ik weet wat er niet klopt als mensen iets (of iets van zichzelf) om niet weggeven/ laten meenemen.
Als je iets materieels om niet krijgt, past daar een wederdienst bij. Ruilen is de basis van het economisch verkeer. Je geeft een boek en krijgt een wederdienst of product. Iets van materie dat je gratis krijgt is niets waard of wordt je om een verborgen reden opgedrongen, bijvoorbeeld om je te verleiden tot de aanschaf van iets.
Niet materiële dingen, zoals liefde en vriendschap die geef je om niet. Dat houdt trouwens alleen stand als het wederzijds en wederkerig is. Dus ook bij geestelijke diensten geldt, dat niets voor niets kan zijn. Alleen de zon gaat voor niets op. Het is een platitude, maar daarom niet minder waar.
Daarom besloot ik dit stukje te schrijven. Een recensie over het boekje dat ik van de auteur gratis mee mocht nemen. Centraal staat in zijn boek de wet van Sinterklaas: als je niet duidelijk vraagt wat je wilt, krijg je niets of iets anders. Hoe ironisch, want andersom is ook waar. Als niet duidelijk is waarom je voor Sinterklaas speelt, dan krijg je iets anders (een tekening van een kind) of niets terug.

“Ieder mens heeft een verlangen naar of een behoefte aan voedsel, veiligheid, autonomie, verbinding enzovoort. De manier waarop aan die verlangens vorm wordt gegeven, wordt de strategie genoemd. Verlangen is onzichtbaar, strategie is de zichtbare beweging.” (21)
De Best gooit behoeften en verlangens op een hoop. Die twee kunnen we volgens mij beter onderscheiden. Verlangens zijn vaak abstracter van aard dan behoeften en behoeften en verlangens trekken vaak samen op. Zo kan een mens verlangen naar liefde en tegelijk behoefte aan seks hebben. Verlangen naar liefde kunnen we vorm geven door een partner of een maatje te zoeken. Bij een behoefte is de strategie eenduidig en dient geen hoger doel dan uitvoering van de strategie zelf. Als je zin hebt in seks, dan weet je wat je te doen staat.

“Veel mensen die ik tegenkom blijken echter maar een mager contact met hun verlangens (en behoeften Ki) te hebben, terwijl ze wel vastzitten in of vasthouden aan allerlei strategieën. Als ik vraag wat iemand wenst, gaat het antwoord al snel in de richting van een strategie, zoals een mooi groot huis, meer geld of een leuke(re) partner. En dan zijn deze mensen nog beter af dan de nog grotere groep mensen die vooral weten wat ze niet willen.” (21)
Hierin ontpopt de Best zich als een moralist. Er zijn blijkbaar drie soorten mensen: zij die niet weten wat ze willen, zij die een strategie najagen en mensen die contact hebben met hun verlangens. De laatsten staan op het podium, de rest in de zaal.
Contact maken met innerlijke drijfveren is van eminent belang, dan weet je immers waarom je doet wat je doet. Daarbij is het trouwens ook van belang te weten waartoe je doet wat je doet. Wat het doel is dat je nastreeft. Bij bepaalde doelen, bijvoorbeeld geld uitdelen aan de armen, kan het najagen van geld in een ander daglicht komen te staan. Geld is dan een metafoor, niet alleen een strategie. Robin Hood is een mens voor op het podium ook al blijft hij ‘vasthouden aan een strategie’.
Voor mij is volharden in een strategie, zonder contact te maken met een doel of een bijpassend verlangen, gelijk aan het najagen van een illusie. Daar hebben we er misschien allemaal wel een paar van. Ik in ieder geval wel. In zo’n situatie ben ik geholpen met iemand die lastige vragen stelt.
Als mensen elkaar vragenderwijs liefdevol ‘ter verantwoording’ roepen. Wie heeft er dan nog behoefte aan een Sinterklaas die geeft wat je vraagt?

Laatst vernieuwd: 23-09-2009 om 08:35