Ben je een authentiek of een integer ondernemer als je handelt in stoffen die milieu-verantwoord zijn? Dat vind ik absoluut geen boeiende vraag. Deze vraag leidt namelijk tot een (intern) gesprek dat ik niet wil voeren. Toch bleef ik met die vraag zitten, nadat ik het boek “Authentic business” van Neil Crofts gelezen had.

Ik stoor mij aan slordig gebruik van concepten. Gebruik van grote woorden vraagt om zorgvuldigheid. Hoe groter het woord hoe zorgvuldiger we volgens mij moeten zijn. Het is namelijk gevaarlijk als grote woorden (te) vaak, op de verkeerde manier en als stopwoordje worden gebruikt.

Gevaarlijk? Nee, niet voor lijf en leden. Ja, wel voor de zuiverheid in de (innerlijke) dialoog. Als een groot woord te vaak, op de verkeerde manier en als stopwoord wordt gebruikt, kalft de betekenis af. Authenticiteit, zin, identiteit, spiritualiteit ... allemaal zo 2010! Of was het alweer 2008?

En als een woord niet meer hip is, bedenken we toch iets nieuws! Gaan we daar weer over bloggen, twitteren, presenteren, ondernemen, boeken schrijven. Tot het een paar jaar later ... weer tijd is om over authenticiteit te schrijven.

Terug naar de vraag. Wat is het verschil tussen authenticiteit en integriteit?

Authenticiteit is een kwestie van zijn. Je bent het of je bent het niet. Iemand kan ‘vanuit authenticiteit functioneren’, maar dat is nog wat anders dan ‘authentiek handelen’. Het laatste veronderstelt een normatief gesprek en het recht tot het doen van normatieve uitspraken.

Als authenticiteit inderdaad een zijns-criterium is, dan is het niet mogelijk normatieve uitspraken te doen, omdat authenticiteit in dat geval gaat over persoonlijke motieven, drijfveren, waarden, intenties et cetera.

“Ik vind het moreel verwerpelijk wat je nu doet.” Dat kan iedereen met recht en reden van het gedrag van de ander zeggen, met de bedoeling om over de wenselijkheid van dat gedrag in gesprek te gaan. We kunnen niet zeggen van het ‘wezenlijke zijn’ of de authenticiteit van de ander: “ik vind het moreel verwerpelijk dat je bent wie je zegt te zijn.” We ontzeggen dan immers een ander mens het recht om mens te zijn!

Als iemand zich beroept op authenticiteit, dan kunnen we niet anders dan in gesprek gaan met de ander over de intentie, motieven, waarden e.d. van de ander. Daar kunnen we vragen bij stellen, feedback op geven, spiegelen, confronteren, desnoods kritiek op hebben... Maar we zijn in dialoog en behoren dan geen morele uitspraken te doen.

Ook kunnen we de dialoog stoppen en uit elkaar gaan met de vaststelling dat we het absoluut niet eens zijn met elkaar. We kunnen de ander of elkaar zelfs (nog steeds) niet authentiek vinden. Allemaal prima. Maar we kunnen van de ander nog steeds niet met recht en reden zeggen: “ik vind het moreel verwerpelijk dat je bent wie je zegt te zijn.” Impliciet noch expliciet.

Het interessante van dialoog is overigens dat het gesprek over hoe de ander omgaat met waarden, drijveren, motieven e.d. een spiegelwerking kan hebben. In gesprek met de ander gaan nadenken over iets van jezelf. En daar al dan niet gehoor aan geven, er over gaan praten, schrijven, bloggen bijvoorbeeld.

Ik las het boek van Neil Crofts, Authentic business. How to create and run your perfect business. Ik vind het een inspirerend boek dat nog veel vragen onbeantwoord laat. En afgezien van het voor mij storende gebruik van het woord authentiek, kan ik het boek van harte aanbevelen, omdat het ook praktisch bruikbaar is voor bedrijven die aan de slag willen met hun identiteit.

Op het blog van mijn levenspartner Nynke las ik haar interview met Hannes Leroy. Hannes gaat promoveren op authentiek functioneren. Hij omschrijft dat met eerlijk (zijn) naar jezelf/naar anderen en met trouw (blijven) aan je waarden. Boeiend.

Overigens. De vraag of Hitler authentiek was is m.i. een oneigenlijke vraag. Hitlers’ authenticiteit kunnen we niet ter discussie stellen omdat we niet met hem in dialoog kunnen. Ik heb genoeg aan de vaststelling dat zijn gedrag moreel verwerpelijk was.

Laatst vernieuwd: 08-03-2013 om 11:49

Commentaren